İstanbul resmen kültür başkenti
13/12/2009 · Kategori: Turizm-tourism
İstanbul Büyükşehir Belediyesi Meclis Başkan Vekili Ahmet Selamet, "2010 Avrupa Kültür Başkentliği" unvanını teslim aldı.
İstanbul Büyükşehir Belediyesi Meclis Başkan Vekili Ahmet Selamet, 2009 Avrupa Kültür Başkenti olan Litvanya'nın Vilnius kentini ziyaret ederek "2010 Avrupa Kültür Başkentliği" unvanını teslim aldı.
Vilnius
Resim Galerisi'ndeki törene; 2010 Avrupa Kültür Başkentleri olan
İstanbul'un Belediye Başkan Vekili Ahmet Selamet, Macarista'nın Pecz
şehri Belediye Başkanı Zsolt Pava ve Almanya'nın Essen şehri Belediye
Başkan vekili Rudolf Jelinek ile 2011 Avrupa Kültür Başkenti olan
Tallinn Belediye Başkanı Edgar Savisaar ile 2014 Avrupa Kültür Başkenti
Riga Belediyesi Meclis Başkanı Nils Usakovs katıldı.
Vilnius
Belediye Başkanı Vilius Navickas tarafından verilen ödülü alan Ahmet
Selamet, bu yıl içerisinde İstanbul'da açılan Sütlüce Kongre Merkezi ve
İstanbul Kongre Merkezi ile ilgili bilgi vererek 2009 yılında
gerçekleştirilen etkinliklerden, 2010 yılında gerçekleştirilecek yeni
projelerden ve İstanbul'da düzenlenecek ulusal ve uluslararası
etkinliklerden bahsetti. Selamet, İstanbul'un tarihi, kültürel ve
turistik önemine de vurgu yaparak 2010 yılında İstanbul'u bir kongre
merkezi ile tarihi ve turistik merkez haline getirmeyi amaçladıklarını
belirtti. Ahmet Selamet ayrıca 2010 Avrupa Kültür Başkentliği payesini
en iyi şekilde taşıyacaklarını ve değerlendireceklerini ifade etti.
Litvanya
Kültür Bakanı'nın ve basın mensuplarının da yer aldığı törenin sonunda
2010 Avrupa Kültür Başkentleri İstanbul, Pecs ve Essen'e ödülleri
takdim edildi.
ayasofya hakkında bilgi, ayasofya resimleri
31/10/2009 · Kategori: Turizm-tourism
İsyanı zorlukla bastıran İmparator Justinyen “Adem’den beri hiçbir devirde görülmemiş ve görülmeyecek” bir ibadethane yapmak için harekete geçti. Önceki bazilikanın kalıntılarının üzerine 532 yılında yapılmaya başlanan, Hıristiyanlık âleminin bu en büyük kilisesi beş yılda tamamlanarak, 537’de merasimlerle açıldı. İmparator hiçbir masraftan kaçınmayarak devlet hazinesini mimarların önüne saçtı. (Tralles’li Anthemius ile matematikçi, Miletoslu İsidorus) Kubbe inşaatı Roma mimarisi tarafından geliştirilmiştir, Bazilika planı da eski devirlerden beri tatbik edilmekte idi. Yuvarlak yapıların üzerleri çok büyük ölçüde kubbe ile örtülebilmişti. Ancak Justinyen Ayasofya’sındaki gibi dikdörtgen bir mekan ortasında, dev ölçüde bir merkezi kubbe yapımı, mimarlık tarihinde ilk kez deneniyordu. Rahiplerin koruyucu duaları okumaları devam ederken, İmparatorluğun hemen her yerinde mevcut olan erken devir kalıntılarından getirtilen çok sayıda ve değişik mermer parçaları, sütunlar yapıda kullanıldı. Sonraları da bu devşirme malzeme ve bilhassa sütunlar için, neye yarayacağı anlaşılmaz, bir sürü orijin hikayesi uyduruldu. Justinyen devrinde Ayasofya bir zevk ve gösteriş ürünü olarak ortaya çıkmıştı. Sonraki devirlerde ise bir efsane ve sembol olarak kabul edilmiştir. Bin yıl süre ile aşılamayan ölçüleri yanında finans zorlukları ve teknik yetersizliklerden ötürü efsanevi görülmüş, böyle bir yapının ancak kutsal kuvvetlerin yardımı ile yapılabileceği zannedile gelmişti. Ayasofya bir 6yy. Bizans devri eseri olmakla beraber, ön misali olmayan, sonraki devirlerde de taklit edilmeyen Roma mimari geleneğine bağlı bir “Deneme” dir. Dış ve iç görünüşteki tezat ve iri kubbe Roma’nın mirasıdır. Dış görünüş zarif değildir, proporsiyonlara dikkat edilmemiş, bir kabuk gibi yapılmıştır. Bunun tersine iç görünüm saray gibi görkemlidir, göz alıcıdır; yapı, dev bir “İmparatorluk” eseridir. Açılış merasiminde heyecanına hakim olamayan İmparator atların çektiği arabası ile içeriye dalmış, Tanrıya şükür ederek, Süleyman Peygambere üstün çıktığını haykırmıştı. Bazilika etrafını çevreleyen yüksek binaları ile büyük bir dini merkez olarak gelişmişti. Bizans İmparatorları ile Doğu Hıristiyan kilisesinin yüzyıllar sürecek çekişmeleri için sahne artık hazırdı. Eşsiz ve üstünlüğüne rağmen yapının hayati önemde hataları vardı. En önemli mesele kubbenin iriliği ve yan duvarlara yaptığı basınç idi. Böylesine bir kubbenin ağırlığının temellere aktarılması için lazım olan mimari unsurlar o devirde henüz tam gelişmemişti. Yanlardan dışa doğru eğilen duvarlar orijinal, basık kubbenin 558 yılında yıkılmasına şahit oldular. Yapılan ikinci kubbe daha yüksek ve daha küçük çaplı tutulmuştu. Bu kubbenin de yarıya yakın kısmı 10 ve 14 yy'’arda 2 defa daha çökmüştür. Ayasofya her devirde hazineler dolusu sarflar yapılarak ayakta tutulabilmiştir. Türk’lerin şehri 1453 yılında fethetmeleri, harap durumdaki Ayasofya’nın derhal camiye çevrilerek kurtarılmasına sebep olmuştur. Türk mimarı Koca Sinan’ın 16.yy.da eklediği payanda duvarları, 19. yy. ortasında Mimar Fossati kardeşlerin ve 1930’dan itibaren yapılan diğer restorasyonlar ve kubbenin demir kuşak ile çevrilmesi önemli tamirlerdi. 2000 li yılların restorasyonları, mevcut madeni portatif iskele ile daha seri yapılabilecektir. Ayasofya 916 yıl baş kilise ve 477 yıl cami olarak, aynı tanrıya inanan 2 değişik dinin hizmetinde olduktan sonra Atatürk’ün emri ile müze yapılmıştır. 1930-1935 yılları arasında ortaya çıkartılıp temizlenen bir kısım mozaikler Bizans'ın önemli sanat eserleri arasında yer alırlar. Bizans ve Osmanlı döneminin izlerini taşıyan muhteşem mimarisi ile ülkemizin en çok ziyaret edilen ilk üç müzesinden biridir. | |
ZİYARET Avlunun içerisindeki müze girişi, asırlar sonra yeniden kullanılmaya başlanan, batı yönündeki orijinal kapıdır. Girişin yanında önceki, ikinci binanın kalıntıları görülür. Vaftiz olamayanların girebildikleri dış koridor 5 kapı ile iç koridora, burası da 9 kapı ile kilisenin esas kısmına açılır. Ortadaki yüksek kapı İmparatorluk kapısı idi. Bunun üzerindeki mozaik pano 9. yy. sonunda yapılmıştır. Ortada taht üzerinde oturan pantokrator İsa’dan bir imparator şefaat istemektedir. Yanlardaki madalyonlarda Meryem Ana ve Baş Melek Gabriel’in portreleri vardır. İç koridor ve yan neflerin tavanındaki diğer figürsüz mozaikler Justinyen devri orijinalleridir. Yapının ana kısmında ziyaretçiyi görkemli ve muazzam bir mekân karşılar. İlk adımdan itibaren kubbenin tesiri derhal hissedilir. Sanki havaya asılı gibi durmakta ve bütün binayı kaplamaktadır. Duvarlar ve tavanlar mermer ve mozaiklerle kaplı, rengarenk bir görünüştedir. Kubbe mozaiklerinin 3 değişik renk tonu, yapılan 3 değişik tamirat devrini gösterir. Yüksekliği ve çapı ile dünyanın en büyük kubbesi iken günümüzde de sayılı büyük kubbelerindedir. Yapılan tamiratlardan dolayı kubbe tam bir çember değildir. Kuzey – Güney çapı 31,87 m.dir. Doğu – Batı çapı 30,87 m. olup yüksekliği 55,60 m.dir. Kubbenin dayandığı 4 pandantifte, 4 kanatlı melek figürü, yüzleri kapatılmış olarak yer alır. Dikdörtgen, geniş orta mekanın sütunlarla ayrılmış 2 yanında, karanlık neftler uzanır. Orta mekan 74.67 x 69.80 m.dir. Alt katta ve galerilerde toplam 107 sütun vardır. Ayasofya sütun başlıkları tüm yapının en karakteristik ve belirgin, klasik, 6. yy. Bizans süsleme örnekleridir. O çağa ait bir özellik olan derin oyulmuş mermerler güzel bir ışık, gölge oyunu ortaya serer. Ortalarında İmparator monogamları bulunur. Köşelerde yer alan antik porfir sütunlar, yeşil Selanik mermerinden yapılma orta sütunlar ve tümünün beyaz mermerden yapılma, zengin işlemelerle süslü başlıkları insanı eski günlere götürür. Ayasofya’yı boş bir müze görünümünden sıyırıp bazilika veya cami olarak kullanıldığı, gösterişli, mistik, değişik, eski orijinal görünümünde hayal etmek lazımdır. Büyük bir İmparatorluğun baş kilisesi olduğu devirlerde apsis önünde yer alan bölme, altar, ambon ve diğer merasim gereçleri altın ve gümüş levhalarla kaplı, fildişi ve mücevherlerle süslü idiler. Bazı kapılar bile böylesine kıymetli madenlerle kaplı idi. Latin istilası bütün bunları ve diğer bazı mimari parçaları sökerek Avrupa’ya taşımıştı.Apsis yarı kubbesinde kucağında çocuk İsa ile Meryem Ana, sağ yanda da Baş Melek mozaikleri bulunmaktadır. Karşı duvardaki bir başka melek figürü tahrip olmuştur. Galeriler seviyesinde duvarlara asılı, deri üzerine yapılmış 7.5 m. çapındaki büyük diskler ve kubbedeki yazıt, eserin cami olarak kullanıldığını hatırlatırlar. 19. yy. ortalarında dönemin büyük ustaları tarafından yazılan bu kaligrafiler birer şaheserdir. Yuvarlak tablolarda Allah, Hz. Muhammed, 4 Halife ve Hasan-Hüseyin isimleri yazılıdır. Döneminin güzel örnekleri mihrap üstü vitraylar, apsis içine yerleştirilmiş cami mihrabı, yanındaki minber ve mevlithanlar balkonu Türk dönemi ekleridir. Zeminde yer alan, renkli mermer parçalarından yapılmış kare kısım, belki 12. yy.da ilave edilmiş, İmparatorların taç giydiği mahaldir.
Üstün kaliteli mermerden yapılmış iki küresel iri kap orta mekânın giriş yanlarında yer alır. Antik orijinli bu kaplar geç 16. yy’da Bergama’dan getirtilmiştir. Binanın kuzey köşesinde “terleyen sütun” bulunur. Alt kısmı bronz bir kuşak ile çevrilmiş, parmak sokulabilen bir dilek deliği olan sütun hakkında bolca masal ve efsane vardır. Binayı dışardan destekleyen payandaların kuzeydeki ilkinin içerisi rampadır. Üst galerilere bu rampa ile çıkılır. Binayı üç yönden kuşatan galerilerden muhteşem iç mekan bambaşka görülür. İmparatorluk kadınları ve kilise toplantıları için ayrılmış kısımları vardır. Kuzey kanatta bir, güney kanatta da 3’lü figürler halinde 3 mozaik pano bulunur. Güney galeride, yanındaki pencereden giren gün ışığı altında, Bizans mozaik sanatının şaheser panosu yer alır. Buradaki konu, çok geniş son mahkeme sahnesinin tam ortasında bulunan; “Diesis” diye bilinen, üçlü figürdür. Ortada İsa onun sağında Meryem, solunda ise Hz. Yahya yer alır. Değişik dizili arka fon mozaikleri, figürlerin güzelliğini daha da artırır, yüz ifadeleri fevkâlede realisttir. Güney galeri dibindeki 12. yy. mozaik panoda, Meryem Ana ve çocuk İsa, İmparator II. Komnenus, İmparatoriçe İrene, yan duvarında hasta Prens Aleksios yer alır. Takdim edilen rulo kiliseye bağışları, deri kese ise altın yardımını belirtmektedir. Macar asıllı imparatoriçenin ırk özellikleri; açık ten ve açık saç rengi belirgindir. Buradaki ikinci pano, tahta oturmuş İsa, yanında İmparatoriçe Zoe ve üçüncü kocası Konstantin Monomakhos'dur, Konstantin’nin kafası ve üstündeki yazıt kazınıp, tekrar yapılmıştır. Orijinal mozaik Zoe’nin ilk kocasına aitti. Bu panoda İmparatorluk ailesinin kiliseye şükran ve bağışları sembolize edilmektedir.İç koridordan müzeyi terk ederken görülen büyük bir mozaik pano 10. yy’dan kalmadır. Bozuk perspektifli figürler: Ortada Meryem Ana ve çocuk İsa, yanlarda ise şehir maketini sunan Büyük Konstantin ile Ayasofya maketini sunan Justinyen'dir. Çıkışta kısmen zemine gömülü M.Ö. 2. yy’dan kalma muazzam bronz kapılar Tarsustan, belki de bir pagan mabetinden getirtilerek, burada tekrar kullanılmıştır. Müze bahçesinde değişik devirlerde inşa edilmiş Türk Sanat eserleri bulunur. Bunlar bazı sultanların türbeleri, okul, saat ayar evi ve şadırvandır. Doğu cephesi minareleri 15, batıdakiler de 16. yy’da eklenmişlerdir. Telefon:0(212) 522 17 50 - 522 09 89 |
Dünyanın 8.harikalarından birisi sayılan Ayasofya, Sanat Tarihi ve mimarlık dünyasının 1 numaralı yapısı hüviyetindedir. Bu yaşta ve bu ebatta zamanımıza gelebilmiş ender eserlerdendir. Orijinal adı Hagia Sofia olan, Türklerin Ayasofya dedikleri yapı yanlış bir şekilde, Saint Sofia olarak bilinir. Bazilika, Sofia isimli bir azizeye değil, Kutsal Hikmet’e ithaf edilmişti. Önceki bir pagan mabedinin yerinde yapılmış 3 ayrı bazilika aynı isimle anlatılmıştı. İmparator Büyük Konstantin devrinde kilise yapılmadığı halde, bazı kaynaklar, ilk Ayasofya Bazilikasının onun tarafından yaptırıldığını iddia ede gelmiştir. Küçük ölçülerdeki ahşap çatılı ilk yapı 4. yy. ikinci yarısında Büyük Konstantin’in oğlu Konstantinus zamanında yapılmıştı. 404 yılında, bir isyan sırasında yanan ilk yapının yerine, daha büyük ölçülerde inşa edilen 2. kilise 415 yılında törenle açılmıştı. 532 yılında Hipodromda yapılan bir araba yarışı sonucu çıkan kanlı isyan on binlerce şehirlinin ölümüne ve pek çok binanın yakılmasına sebep olmuştu. “Nika” isyanı diye bilinen ve İmparator Justinyen aleyhine gelişen bu isyanda Ayasofya Kilisesi de yakılmıştı.
Hagia Sophia ISTANBUL Ayasofya HAKKINDA INGILIZCE BILGI [Bu yazı
5/7/2009 · Kategori: Turizm-tourism
Hagia Sophia
From Wikipedia, the free encyclopedia
Hagia Sophia, (the Church of) Holy Wisdom, now known as the Ayasofya Museum, was an early Christian Church [1] and later an Eastern Orthodox church which was transformed into a mosque in 1453 by the Turks, [2] and converted into a museum in 1935. It is located in Istanbul, Turkey. It is regularly considered one of the greatest, and most beautiful buildings in history. Its conquest by the Ottomans at the fall of Constantinople is considered one of the great tragedies of Christianity by the Greek Orthodox faithful.
The name comes from the Greek name Ἁγία Σοφία, a contraction of Ναός τῆς Ἁγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας, meaning "Church of the Holy Wisdom of God". It is also known as Sancta Sophia in Latin and Ayasofya in Turkish. Although it is sometimes called "Saint Sophia" in English, it is not named after a saint named Sophia — the Greek word sofia means "wisdom."
It was constructed in five years, from 532 to 537, at the orders of Emperor Justinian I and designed by Isidore of Miletus.[citation needed]
Hagia Sophia is covered by a central dome with a diameter of 31 meters (102 feet) and 56 meters high, slightly smaller than the Pantheon's. The dome seems rendered weightless by the unbroken arcade of arched windows under it, which help flood the colourful interior with light.
The dome is carried on pendentives — four concave triangular sections of masonry which solve the problem of setting the circular base of a dome on a rectangular base. At Hagia Sophia the weight of the dome passes through the pendentives to four massive piers at the corners. Between them the dome seems to float upon four great arches.
At the western (entrance) and eastern (liturgical) ends, the arched openings are extended by half domes carried on smaller semidomed exedras. Thus a hierarchy of dome-headed elements builds up to create a vast oblong interior crowned by the main dome, a sequence unexampled in antiquity. All interior surfaces are sheathed with polychrome marbles, green and white with purple porphyry and gold mosaics, encrusted upon the brick. On the exterior, simple stuccoed walls reveal the clarity of massed vaults and domes.
Construction
Nothing remains of the first church that was built on the same site during the 4th century. Following the destruction of the first church, a second was built by Constantius II, the son of Constantine I, but was burned down during the Nika riots of 532. The building was rebuilt under the personal supervision of Emperor Justinian I and rededicated on December 27, 537.
Justinian chose Isidore of Miletus and Anthemius of Tralles, a physicist and a mathematician, as architects; Anthemius, however, died within the first year. The construction is described in Procopius' On Buildings (De Aedificiis). The Byzantine poet Paul the Silentiary composed an extant poetic ekphrasis, probably for the rededication of 563, which followed the collapse of the main dome.
After the great earthquake in 989, which ruined the dome of St Sophia, the Byzantine government sent for the Armenian architect Tirdat, creator of the great churches of Ani and Agine, to repair the dome.[3]
Hagia Sophia is one of the greatest surviving examples of Byzantine architecture. Of great artistic value was its decorated interior with mosaics and marble pillars and coverings. The temple itself was so richly and artistically decorated that Justinian proclaimed "Solomon, I have surpassed thee!" (Νενίκηκά σε Σολομών). Justinian himself had overseen the completion of the greatest cathedral ever built up to that time, and it was to remain the largest cathedral for 1,000 years up until the completion of the cathedral in Seville.
Justinian's basilica was at once the culminating architectural achievement of late antiquity and the first masterpiece of Byzantine architecture. Its influence, both architecturally and liturgically, was widespread and enduring in the Eastern Orthodox, Roman Catholic, and Muslim worlds alike. Under Justinian's orders, eight Corinthian columns were disassembled from Baalbek, Lebanon and shipped to Constantinople for the construction of Hagia Sophia.[4]
The dome of Hagia Sophia has spurred particular interest for many art historians and architects because of the innovative way the original architects envisioned the dome. The dome is supported by pendentives which had never been used before the building of this structure. The pendentive enables the round dome to transition gracefully into the square shape of the piers below. The pendentives not only achieve a pleasing aesthetic quality, but they also restrain the lateral forces of the dome and allow the weight of the dome to flow downward.
Although this design stabilizes the dome and the surrounding walls and arches, the actual construction of the walls of Hagia Sophia weakened the overall structure. The bricklayers used more mortar than brick, which, of course, constitutes a weak wall. The structure would have been more stable if the builders at least let the mortar cure before they began the next layer; however, they did not do this. When the dome was placed atop the building, the weight of the dome caused the walls to lean outward because of the wet mortar underneath. When Isidorus the Younger rebuilt the original dome, he had to first build up the interior of the walls so that they were vertical in order to support the weight of the new dome. Another probable change in the design of the dome when it was rebuilt was the actual height of the dome. Isidore the Younger raised the height of the dome by approximately twenty feet so that the lateral forces would not be as strong and the weight of the dome would flow more easily down the walls.
A second interesting fact about the original structure of the dome was how the architects were able to place forty windows around the base of the dome. Hagia Sophia is famous for the mystical quality of light that reflects everywhere in the interior of the nave, which gives the dome the appearance of hovering above the nave. This design is possible because the dome is shaped like a scalloped shell or the inside of an umbrella with ribs that extend from the top of the dome down to the base. These ribs allow the weight of the dome to flow between the windows, down the pendentives, and ultimately to the foundation.
The anomalies in the design of Hagia Sophia show how this structure is one of the most advanced and ambitious monuments of late antiquity.
History
Hagia Sophia was the seat of the Orthodox patriarch of Constantinople and a principal setting for Byzantine imperial ceremonies.
The structure has been severely damaged several times by earthquakes. The dome collapsed after an earthquake in 558; and was replaced in 563. There were additional partial collapses in 989 after which an Armenian architect named Trdat was commissioned to repair the damage. During the Latin Occupation (1204–1261) the church became a Roman Catholic cathedral. After the Turks invaded Constantinople, Hagia Sophia was converted to a mosque in 1453. In 1935, under the orders of Turkish president Kemal Atatürk, Hagia Sophia was turned into the Ayasofya Museum.
The building was restored and repaired numerous times by Ottoman architects. The most famous and extensive work was done by Mimar Sinan, one of the most famous Muslim architects in history (who incidentally was converted to Islam from Christianity when he was young), in the 16th century, which included the addition of structural supports to the exterior of the building, the replacement of the old minarets with the minarets that stand today, and the addition of Islamic pulpits and art.
For almost 500 years the principal mosque of Istanbul, Ayasofya served as model for many of the Ottoman mosques such as the Şehzade Mosque, the Süleymaniye Mosque, and the Rüstem Pasha Mosque.
Mosaics
Following the building's conversion to a mosque in 1453, many of its mosaics were destroyed or covered with plaster, due to Islam's ban on representational imagery. This process was not completed at once, and reports exist from the 17th century in which travellers note that they could still see Christian images in the former church. In 1847-49, the building was restored by two Swiss brothers, Gaspare and Guiseppe Fossati, and Sultan Abdülmecid allowed them to also document any mosaics they might discover during this process. This work did not include repairing the mosaics and after recording the details about an image, the Fossatis painted it over again. This work included covering the previously uncovered faces of two seraphim mosaics located in the centre of the building. The building currently features a total of four of these images and two of them are restorations in paint created by the Fossatis to replace two images of which they could find no surviving remains. In other cases, the Fossatis recreated damaged decorative mosaic patterns in paint, sometimes redesigning them in the process. The Fossati records are the primary sources about a number of mosaic images now believed to have been completely or partially destroyed in an earthquake in 1894. These include a great mosaic of Christ Pantocrator in the dome, a mosaic over a now unidentified Door of the Poor, a large image of a jewel-encrustred cross and a large number of images of angels, saints, patriarchs, and church fathers. Most of the missing images were located in the building's two tympana. The Fossatis also added a pulpit (minbar) and the four large medallions on the walls of the nave bearing the names of Muhammad and Islam's first caliphs.
20th-century restoration
A large number of mosaics were uncovered in the 1930s by a team from the American Byzantine Institute led by Thomas Whittlemore. The team chose to let a number of simple cross images remain covered by plaster, but uncovered all major mosaics found.
Due to its long history as both a church and a mosque, a particular challenge arises in the restoration process. The Christian iconographic mosaics are being gradually uncovered. However, in order to do so, important, historic Islamic art would have to be destroyed. Restorers have attempted to maintain a balance between both Christian and Islamic cultures. In particular, much controversy rests upon whether the Islamic calligraphy on the dome of the cathedral should be removed, in order to permit the underlying Pantocrator mosaic of Christ as Master of the World, to be exhibited (assuming the mosaic still exists).
Information about Sultan Ahmed Mosque(Blue Mosque) Istanbul Sult
5/7/2009 · Kategori: Turizm-tourism
Sultan Ahmed Mosque(Blue Mosque)
From Wikipedia, the free encyclopedia
The Sultan Ahmed Mosque (Turkish: Sultanahmet Camii) is a mosque in Istanbul, the largest city in Turkey and the capital of the Ottoman Empire (from 1453 to 1923). The mosque is famously known as the Blue Mosque for the blue tiles adorning the walls of its interior.
History
The mosque was built between 1609 and 1616 by order of the Sultan Ahmed I, after whom it is named. He is buried in the mosque's precincts. It is located in the oldest part of Istanbul, in what was before 1453 the centre of Constantinople, the capital of the Byzantine Empire. It is next to the site of the ancient Hippodrome, and a short distance from what used to be the Christian Church of the Holy Wisdom (Hagia Sophia) which has now been converted into a museum.
It is within walking distance of the Topkapı Palace, residence of the Ottoman Sultans until 1853 and only a short distance from the shore of the Bosporus. Seen from the sea, its domes and minarets dominate the skyline of the old part of the city, as was its builders' intention.
The mosque was deliberately sited to face Hagia Sophia. However, the architect was unable to construct a bigger dome than Hagia Sophia's, so he instead made the mosque splendid by the perfect proportion of domes, semidomes, and minarets. Still, the building failed to surpass Hagia Sophia in size, which greatly angered Sultan Ahmet. The two buildings thus comprise a unique historical and architectural precinct. The last structure on the kiblah side is an arasta - a row of shops of the same trade. A section of the arasta was destroyed by fire in 1912, but the remaining part contains the mosaic museum and a souvenir shop.[1]
The mosque became known in the west as the Blue Mosque because of the predominantly blue coloring of paintwork of the interior. However this blue paint was not part of the mosque's original decor so it is being removed. Today the interior of the mosque does not strike the visitor as being particularly blue.
The architect of the Sultan Ahmed, Sedefhar Mehmet Aga, was given a mandate to spare no expense in creating the most magnificent and beautiful place of Islamic worship in the world. The basic structure of the mosque is a near-cube, measuring 53 by 51 meters. As is the case with all mosques, it is aligned so that when worshipers perform the Salah (Islamic prayers), they are facing Makkah (Mecca), with the mihrab or prayer niche in front of them.
Architecture
 |
 |
 |
The cube is topped by an ascending system of domes and semi-domes, culminating in the central dome, which is 33 meters in diameter and 43 meters high at its central point. The overall effect is one of perfect visual harmony, leading the eye up to the peak of the dome.
The Sultan Ahmed Mosque is the only mosque in Turkey that has six minarets. When the number of minarets was revealed, the Sultan was criticized for presumption, since this was, at the time, the same number as at the mosque of the Ka'aba in Mecca. He overcame this problem by paying for a seventh minaret at the Mecca mosque.
At its lower levels the interior of the mosque is lined with more than 20,000 handmade ceramic tiles, made at Iznik (the ancient Nicaea). Its upper levels are painted. More than 200 stained glass windows with intricate designs admit natural light, today assisted by chandeliers. The decorations include verses from the Qur'an, many of them made by Seyyid Kasim Gubari, regarded as the greatest calligrapher of his time. The floors are covered with carpets, which are donated by the faithful and are regularly replaced as they become worn.
The most important element in the interior of the mosque is the mihrab, which is made of finely carved and sculptured marble, the adjacent walls sheathed in ceramic tiles. To the right of the mihrab is the minber, or pulpit, where the Imam stands when he is delivering his sermon at the time of noon prayer on Fridays or on holy days. The mosque has been designed so that even when it is at its most crowded, everyone in the mosque can see and hear the Imam.
The Underground Cistern Byzantium Basilica Cistern Istanbul Yere
5/7/2009 · Kategori: Turizm-tourism
The Underground Cistern is one of the most extraordinary and impressive buildings in Istanbul. It is open every day from 9 am to 5 pm. The admission costs 10 YTL. (8 USD or 7 EUR) in 2006 season.
The structure was known in Byzantium as "Basilica Cistern" because it lay beneath the Stoa Basilica, the great public square on the First Hill. The Basilica Cistern was built by Justinian I after the bloody Nika Revolt in 532, probably as an enlargement of an earlier cistern which was constructed by Constantine the Great. During the Byzantium Period, it was used as a reservoir for water storage for the Great Palace and other buildings in the First Hill. During the Ottoman Period, the water was used for Topkapi Palace and watering the gardens of it. However the cistern had its brighest days during the Byzantium Period.
The interior of Underground Cistern is breathtaking. It is 138 m, 452 ft long by 65m, 213 ft wide. There are 336 columns in the cistern. Most of the column capitals are either in Corinthian or Doric Style. At the far end of the Cistern, there are two heads of Medusa which are put upside down or side ways. The Medusa Heads are taken from an ancient Pagan site but they complement the pillars very beautifully and add a different taste to the building.
Because of its magic atmosphere and great acoustics, this cistern is now hosting many Classical Music Concerts. There is also a little café which one can sip his or her coffee and enjoy this unique building. On the way to the exit, there are two small bookshops which is full of postcards and informative books as well as some silver jewelry.
« Önceki ::